İŞGALCİ Yahudi Çobanlar: Batı Şeria'daki TERÖR EKİPLERİ (III)

Asimetrik Güç ve Güvenlik Maskesi - Batı Şeria’da Çifte Standartlı Silahlanma Politikası

Modern hukûk sistemlerinde silah, devlet tekelinde bulunması gereken ya da sivil alana dâhil edildiğinde yalnızca somut, ani ve kaçınılmaz bir tehdide karşı bireysel varlığı korumak amacıyla sınırlandırılmış meşru bir araçtır. Bu sınır, meşru müdafaa kavramının hem ahlâkî hem de hukûkî temelini oluşturur. Bir insanın canına, malına ya da onuruna yönelik doğrudan bir taarruz söz konusu olmadıkça, sivil bir bireyin elindeki ateşli güç hiçbir evrensel hukûk metninde kabul görmez. Dolayısıyla sivil silahlanmanın yegâne meşruiyeti, anlık bir tehlikeyi savuşturma zorunluluğundan neşet eder. Ancak işgal altındaki BATI ŞERİA’da uzun süredir yürütülen, günümüzde ise kurumsallaşmış bir devlet politikasına dönüşen uygulamalar, silahın bu evrensel tanımını tamamen tersyüz etmektedir. Bir coğrafyada yaşayan nüfusun bir kesiminin sistematik olarak silahsızlandırılması ve en temel savunma reflekslerinden bile mahrum bırakılması, buna karşılık aynı coğrafyadaki diğer kesimin devlet eliyle, kontrolsüzce ve kitlesel biçimde ağır silahlarla donatılması, konunun basit bir asayiş veya güvenlik meselesi olmadığını açıkça ortaya koymaktadır. Bu asimetri, uluslararası hukûk normlarının yapısal olarak ihlâl edildiği ve silahın doğrudan sahayı yeniden şekillendirme projesine hizmet ettiği modern bir zorbalık mekanizmasıdır. Dünya medyasında ve uluslararası insan hakları raporlarında geniş yer bulan bu çifte standart, Batı Şeria’da iki farklı hukûkî evrenin eşzamanlı olarak işletilmesiyle hayat bulmaktadır. FİLİSTİN HALKI, ‘Mülksüzleştirme ve Yerinden Edilme’ baskısı altında en küçük bir öz savunma çabasında dahi ağır askerî mahkemelerle, hapis cezalarıyla ve mutlak bir MÜLKSÜZLEŞTİRME rejimiyle karşı karşıya kalmaktadır. En ufak bir savunma aracının bulundurulması dahi Filistinliler için ‘Terör Suçu’ veya ‘Kamu Düzenini Bozma’ gerekçesiyle CEZALANDIRILMA sebebi sayılmaktadır. Aynı topraklarda, uluslararası hukûka göre tamamen yasadışı kabul edilen yerleşim birimlerinde yaşayan nüfusa ise yüz binleri bulan ateşli silah lisansları dağıtılmakta, hatta bu kitleler ordu destekli resmî milis yapılanmalarına dönüştürülmektedir. Medyanın ‘Milisleşme Süreci’ olarak tanımladığı bu durum, sivil görünümlü yapıların aslında devletin doğrudan birer taarruz enstrümanı haline geldiğini tescillemektedir. Yerleşimciler, İsrâil terör devletinin yasal koruması altında ordu tipi tüfeklerle serbestçe dolaşabilmekte ve bu durum yasal otoritelerce teşvik edilmektedir. Böyle bir atmosferde İŞGALCİLERİN elindeki silah, meşru müdafaa sınırlarının çok ötesine geçerek; Filistinlilere ait tarım arazilerinin gasp edilmesi, su kaynaklarının ele geçirilmesi, zeytinliklerin yakılması ve yerel halkın göçe zorlanması için kullanılan organize bir baskı unsuruna dönüşmektedir. Yeni Tarım Çiftliklerinin Kurulması ve Yerleşim Birimlerinin Mantar Gibi Çoğalması, Bu Silahların Gölgesinde Yürütülen Operasyonlarla Gerçekleşmektedir. Silah Artık Bir Savunma Aracı Değil, Yeni Mülk Edinme ve Coğrafi Genişleme Stratejisinin Öncü Kuvvetidir. Bu kurumsal adaletsizlik, küresel kamuoyunda artık sadece bir çatışma dinamizmi olarak değil, ‘GÜVENLİK’ maskesi ardına gizlenmiş bilinçli bir demografik mühendislik ve etnik temizlik stratejisi olarak analiz edilmektedir. Bir tarafın eli kolu tamamen bağlı bırakılırken diğer tarafa hudutsuz bir şiddet tekelinin devredilmesi, Filistinlileri kendi topraklarında tamamen korumasız birer hedefe dönüştürmektedir. Kendi evini veya tarlasını korumaya çalışan yerli halk, karşı tarafın ağır silahları karşısında çaresizliğe mahkûm edilmektedir. İsrâil ordusunun, yerleşimci saldırılarını engellemek yerine bu saldırılara kalkan olması veya doğrudan eşlik etmesi, uluslararası gözlemciler tarafından yapısal şiddetin en somut kanıtı olarak sunulmaktadır. Ordu ve İŞGALCİ yerleşimciler arasındaki bu organik bağ, güvenlik bürokrasisinin ve sivil işgalcilerin ‘Et Tırnak Gibi’ birbirine geçtiğini doğrulamaktadır.  Sahada yaşanan şiddet eylemleri, münferit taşkınlıklar olmaktan ziyade, devlet koruması altında yürütülen koordineli bir harekât niteliği taşımaktadır. Gelinen noktada, ana akım Batı medyasından Birleşmiş Milletler raporlarına kadar uzanan geniş bir mecra, bu çifte standartlı silahlanmayı Batı Şeria’da geri dönüşü olmayan fiilî gerçeklikler yaratmayı amaçlayan büyük bir İLHAK projesinin dişlisi olarak görmektedir. Silah, bir savunma aracı olmaktan çıkıp, MÜLKSÜZLEŞTİRME politikasının ve coğrafi imhanın en birincil, en kurumsal icra vasıtası haline gelmiştir. Bu durum, sivil bir hak olan savunma ihtiyacının, yapısal bir işgal aracına nasıl dönüştürülebileceğinin en trajik örneğidir.